Yollara vurdum yine kendimi
Hem de gece gece..
Saatlerce yürüdüm ,
Yüreğimde malum yüküm..

Karanlık kat kat yığılırken üstüme
Ben kat kat direndim..!

Zaman geçti,
Kaldırımlar tükendi,
Ay , yıldızlarla dertleşti,
Ama ben dökemedim içimi
Derdim düşümde birikti…

Kat kat direnmeme rağmen,
Kat kat azalıyordum..
Neydi beni bu kadar aciz kılan ?
Neydi beni bu denli tüketen ?
. . .

Sabah olmak üzereydi..
Vakit toparlanma vaktiydi…
Hayatımda ilk defa
Kendimi kaybetmekten korktum..
Başımı ellerimin arasına koyup,
Çaresizliğime çare bulmaya çalıştım
Tek bir yol vardı , tek bir yol
Beni tüketen ,
Seni haksız yere yücelten yüreğimi azad etmek..!
Son kez içime baktım,
Son kez duygularıma gözyaşımı akıttım
Ve titreyen parmaklarımla yüreğimi çıkarıp,
Bir kaldırım taşına bıraktım…
Alamadığım soluğumu geceye emanet edip
Koşmaya başladım…
Kan ter içinde adımlarımı sayarken,
“ dur “ diye bağıran bir kalabalığın sesiyle irkildim…
Düşsüz kalan başımı sesin geldiği yöne çevirdim..
Koşar adım uzaklaştığım bütün kaldırımlar dile gelmişti…
“ nereye gidiyorsun ? “ dedi içlerinden biri..
“ kendimi kaybetmemek için kaçıyorum” dedim
Üzerinde durduğum kaldırım alaycı bir gülümsemeyle
“ bize bıraktığın emanet ne olacak ? “ dedi
“ kaçışın boşuna “
“ sevgiden kaçılmaz bilmiyor musun ? “
“ yüreğim bende olmazsa kurtulurum bu azaptan “ dedim
Uzaktaki kaldırım hüzünlü bir sesle :
“ yürek , sevgi için adı konmuş bir mekandır sadece.”
“ Nefes alıp yaşadığı yer ruhundur”
“ al emanetini “
“ gücün yetiyorsa ruhunu bırak bize” dedi

Duyduklarım canımı yakıyordu.
Aklımı bulandırıyordu.
Korkutuyordu…

Çaresizlik beni ne büyük bir yanlışa sürüklemişti.
Duyduklarım yaşarken cehennem narına atmıştı beni
Ben bana emanet edileni başkasına nasıl emanet ederdim…
Ruhumdan vazgeçmek , Rabbimden vazgeçmekti..
Çaresizliğime çaresizlik ekleyip
Aldım yüreğimi…
Düştüm yine yollara
Yüküm daha ağırdı artık..
Razıydım bundan böyle
Sevda denen illetin azabına
Daha yorgundum belki
Zayıftım,
Ama hala inançlıydım…

Aslıhan Özçelebi ( HASBİHAL )
03.07.2008